Column

Terugblik op 1,5 jaar federaal parlement

Een column door Bruno Stevenheydens

Op 2 januari verkreeg de regering Van Rompuy I het vertrouwen van een minderheid van de Vlaamse Kamerleden. De 4de federale regering op anderhalf jaar tijd. Tijd voor een korte terugblik.

Hetgeen er het voorbije anderhalf jaar op het federale politieke niveau gebeurde is ongehoord. Leterme heeft – ondanks zijn 800000 voorkeurstemmen – zelfs de verwachtingen binnen zijn eigen partij niet kunnen waarmaken. Gedurende de 6 maanden na de verkiezingen van 2007 diende de regering Verhofstadt II de lopende zaken te behartigen omdat Leterme niet uit de startblokken geraakte. Het parlement leek toen wel technisch werkloos. Als nieuwkomer trachtte ik mij in te werken door het indienen en stellen van tientallen mondelinge en schriftelijke vragen. Verschillende ministers deden nog geen moeite om de vragen van de parlementsleden te beantwoorden. Verantwoordelijkheid dragen tegenover de lopende zaken is toch niet gelijk aan een lange periode van politiek verlof voor de regeringsleden en hun kabinetsmedewerkers?

Net voor Kerstmis 2007 werd de overgangsregering Verhofstadt III geïnstalleerd. Na 6 maanden aanmodderen was Leterme er enkel in geslaagd om een blauw konijn uit zijn hoed te toveren. De paasklokken brachten in 2008 geen staatshervorming, geen splitsing van BHV, geen vette vis, maar met de steun van de N-VA ging de regering Leterme I eindelijk van start. Van begin af aan was het een sputterend vehikel, dat tijdens de zomermaanden een eerste maal volledig stil viel. Vervolgens verloor Leterme in september – door het uiteenvallen van het kartel – de steun van de meerderheid aan Vlaamse kant. Tenslotte was het net voor Kerstmis finaal afgelopen met de regering Leterme I. Enkel dankzij de gratie van een overgrote meerderheid van de Waalse parlementsleden in de Kamer kon de regering Van Rompuy I van start gaan. Sinds het kartel CD&V/N-VA uit elkaar barstte behoren er in de Kamer meer Vlaamse parlementsleden tot de oppositie dan tot de meerderheid.

Oude wijn in oude zakken! Om het land uit het slop te halen werden enkele Belgicistische ‘CVP’-getrouwen van onder het stof gehaald om de regering Van Rompuy I op de been te brengen. Met Leterme, Vandeurzen en Inge Vervotte zijn ook de Vlaamse verkiezingsbeloften van de CD&V voorgoed (of op zijn minst tot aan de volgende verkiezingen) opgeborgen. In ruil vaart de CD&V opnieuw de aloude Belgische CVP-koers. BHV zit in de koelkast naast andere belangrijke dossiers. De enige prioriteit van de regering ligt op het uitrijden van de rit.

In een notendop is dat mijn terugblik op de 4 verschillende regeringen die ik reeds mocht aanschouwen tijdens het voorbije anderhalf jaar in het federale parlement. Vrolijk word je daar niet van! Leedvermaak is er evenmin bij het aanschouwen van zoveel geklungel, zoveel tijdverlies. Plaatsvervangende schaamte heb ik meer dan eens gevoeld.

Plaatsvervangende schaamte telkens wanneer ik - als antwoord op een prangende vraag – een beschamend antwoord kreeg waar de paraplu werd opengetrokken en waar de schuld voor het niet oplossen van een probleem bij een andere overheid of bij een andere minister (soms zelfs van de eigen partij) werd gelegd. Problemen zijn er genoeg. Oplossingen hebben de verschillende opeenvolgende Belgische regeringen niet kunnen bieden.

Wanneer men na anderhalf jaar blijft blunderen is de enige consequente houding nieuwe verkiezingen, zodat de kiezer zich kan uitspreken. Nog belangrijker is dat de kiezer zich niet enkel kan uitspreken over de partijen maar zich eveneens mag uitspreken over een alternatief voor de Belgische mislukkingen. In opiniepeilingen allerhande (waaraan slechts een kleine groep heeft kunnen deelnemen) wint immers het idee van de Vlaamse onafhankelijkheid. Meer dan ooit is duidelijk geworden dat het Vlaams Belang al decennia lang goed gemikt op dezelfde nagel van de Vlaamse onafhankelijkheid blijft kloppen!

België is onbestuurbaar geworden; dit land met de meest uiteenlopende meningen over bijna elke belangrijke bevoegdheid kan niet eensgezind geleid worden. Wie daar nog wel in zou geloven is wereldvreemd! Behalve nieuwe verkiezingen is vooral de splitsing van het land aan de orde! Binnen Europa – zo hebben meerdere onderzoeken toch uitgewezen – zijn het vooral de kleinere staten die de grote problemen aankunnen. Laten we op een volwassen en bekwame manier werk maken van de onafhankelijkheid van Vlaanderen en Wallonië. In de plaats van België met zijn 7 parlementen, zijn 6 regeringen en zijn eeuwig kibbelende politici komen twee zelfstandige staten in de plaats. Elk met 1 regering en 1 parlement. Gedaan met het gekibbel, het getreuzel, de vele bevoegdheids- en belangenconflicten. Een onafhankelijk Vlaanderen met maar 1 regering en 1 parlement kan glashelder besturen en haar aandacht ten volle besteden aan de problemen van de inwoners.

De inwerkperiode voor mijzelf duurde slechts enkele maanden. Het afgelopen anderhalf jaar heb ik enkele honderden schriftelijke en mondelinge vragen ingediend voornamelijk in de commissie Landsverdediging, Justitie, Infrastructuur en Binnenlandse Zaken. De weergave van het verslag van deze vragen en hun antwoorden kan je terugvinden via: http://www.lachambre.be/kvvcr/showpage.cfm?section=/depute&language=nl&rightmenu=right_depute&cfm=cvview.cfm?key=01221&lactivity=52
 Het werk gaat echter verder. Ook bij het tot stand komen van een onafhankelijk Vlaanderen is het werk niet af. Behalve het kader van een Vlaamse staat met 1 parlement en 1 regering blijft er de inhoudelijke invulling. Vandaag reeds moeten wij onze volle aandacht schenken aan een leefbaar en veilig Vlaanderen. Behalve de veiligheid in onze samenleving is ook het sociale welzijn, de verkeersleefbaarheid en de leefbaarheid in onze dorpen en steden zo belangrijk. 2009 is ook het jaar waarin de strijd voor het behoud van Doel een beslissende versnelling in gaat. Ik heb me steeds aan de kant geschaard van de laatste der Doelse Mohikanen. Niet alleen om Beveren te behoeden voor de finale capitulatie en het verlies van onze band met de Schelde en de polder. Maar ook omdat het behoud van Doel tegemoet komt aan een gezonde visie van leefbaarheid tussen een haven, landbouw en leefbare omliggende dorpen. Het behoud van Doel moet ons tenslotte behoeden voor grootschalige infrastructuurprojecten met een mobiliteitsinfarct tot onmiddellijk gevolg. Ik kom er spoedig op terug!

Het werk gaat in 2009 onverminderd verder. Aan allen mijn beste wensen . Ik stel mij graag ten dienste van uw opmerkingen en verzuchtingen. Vlaanderen eerst!

Bruno Stevenheydens
Volksvertegenwoordiger


Categorie: