Column

Kiezen voor Vlaanderen

Een column door Bruno Valkeniers

Dames en heren, goede vrienden,

Voor de tweede keer in twee weken welkom hier in Vlaams-Brabant, welkom in Vilvoorde. Ik zeg bewust: voor de tweede keer op rij, omdat ik héél veel gezichten die ik hier vandaag zie, reeds vorige week donderdagavond zag op de succesrijke spoedbetoging voor de splitsing van de kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde.

Even succesvol trouwens als onze radicaal-Vlaamse actie eerder die dag in het parlement. Een actie die door het Belgische establishment al snel gecatalogeerd werd als een ‘flamingantische bezetting’, als een heiligschennis. En aangezien het hysterische gekrijs van imperialistische francofonen en ‘Vlaamse’ belgocraten ons Vlaams-nationalisten als muziek in de oren klinkt, kan ik maar één ding zeggen: het heeft ons deugd gedaan!

Vlaamse vrienden,

Daarmee zijn we dan meteen aanbeland bij de actuele toestand waarin dit land zich bevindt. De regering ligt er, en ze ligt er goed! En laat ons hopen dat ze nooit meer opstaat. Ik heb het dan uiteraard over de onzalige Belgische regering Verhofstadt III - Leterme I - Van Rompuy I - Leterme II. In Hollywood bedanken ze voor zo’n bij het haar gegrepen scenario, maar hier is het geen fictie, maar bittere realiteit.

Als we CD&V-voorzitster Marianne Thyssen mogen geloven, lag een oplossing voor B-H-V nochtans binnen bereik, verwijzend naar het “schitterende pakket” dat Dehaene klaar had. Het is ondertussen bekend wat dit ‘schitterende pakket’ zoal inhield. De remedie van Dehaene was namelijk erger dan de kwaal zelf. In plaats van de grenzen van Vlaanderen te bevestigen, werden ze opgeheven. Alleen al omwille van dat ‘schitterend pakket’ verdient CD&V een schitterend pak slaag van de Vlaamse kiezer. Het feit dat zelfs hyperbelgische partijen als Open VLD en – meer nog – de Groenen van oordeel waren dat de voorstellen van Dehaene wel heel ver gingen, zegt meer dan genoeg.

Waarom de Franstaligen dan niet toehapten? Zij hadden gewoon nog meer verwacht, en wilden niet minder dan wat de Vlaamse regeringspartijen (VLD en SP.a) in 2005 bereid waren te betalen: een zo mogelijk nog grotere Vlaamse capitulatie en de uitverkoop van héél Vlaams-Brabant.

Maar het gaat natuurlijk niet alleen om BHV. Het gaat over véél, véél meer. BHV was dan wel de aanleiding van de val van Leterme en Co, de echte reden ligt in het Belgische feit zelf.

BHV is maar het topje van de ijsberg. Of het nu gaat over justitie en veiligheid, over immigratie, over gezondheidszorg, economie, verkeer, tot het organiseren van verkiezingen: de Vlaamse standpunten staan steevast haaks op die van de Franstaligen. De kloof tussen Vlaanderen en Wallonië wordt met de dag groter. Maar onze diagnose is bekend: BHV is een symptoom, België is de ziekte. En de enige remedie is Vlaamse onafhankelijkheid!

Goede vrienden,

Het gevolg van die voortdurende Belgische blokkering is dat elk beleid onmogelijk wordt gemaakt en dat dit land de facto niet meer wordt geregeerd, zoals de voorbije drie jaar met verve werd aangetoond. In die optiek was het dan ook meer dan lachwekkend CD&V-tenoren naar aanleiding van de zoveelste val van Leterme te horen verklaren dat verkiezingen onwenselijk waren omdat het beleid moest worden verder gezet. Over welk beleid hebben die dames en heren het eigenlijk?

Men hoeft overigens geen oppositielid te zijn om te constateren dat dit land de voorbije jaren niet geregeerd werd. We bevinden ons met die vaststelling in goed gezelschap.

Vorige maand nog was er Eric Van Rompuy – broer van… en in de vrije uren ook nog CD&V-flamingant de service – die letterlijk stelde dat geen enkel probleem fundamenteel wordt aangepakt of opgelost – en dat hij daar zo moe van werd.

Welnu, men zou van minder moe worden. En als het Eric Van Rompuy een troost mag wezen: hij staat niet alleen. Hij staat niet alleen, want ook de Vlaamse kiezer is hét moe.
De Vlaamse kiezer is het grondig moe te moeten vaststellen dat in dit land ofwel niet beslist wordt, ofwel beslissingen worden genomen die ingaan tegen de wil van de Vlaamse meerderheid. De Vlaamse kiezer is het met andere woorden moe lijdzaam te moeten toezien hoe hij rechts kiest, maar links wordt geregeerd. De Vlaamse kiezer is het meer dan moe op de koop toe ook nog eens de rekening te mogen betalen voor een beleid waarvoor hij niet gekozen heeft.

Vlaamse vrienden,

Dat het Belgisch model niet meer werkt, is stilaan voor zowat iedereen duidelijk. Het is echter verbazend dat sommigen daaruit nog steeds niet de logische conclusie trekken en kiezen voor de enige uitweg: Vlaamse onafhankelijkheid. De koudwatervrees beperkt zich – helaas! – niet alleen tot partijen als CD&V. Zo liet Jean-Marie Dedecker vorige week nog weten voorstander te zijn van een splitsing van BHV, maar niet voor een splitsing van het land. N-VA-voorzitter Bart De Wever tapte uit eenzelfde vaatje door op te roepen de stap te zetten naar… het confederalisme. Het is de zoveelste heruitgave van het “Pas op, of ik laat de hond los”. Welke indruk maakt dit echter als het blijkt te gaan om een schoothond, een keffertje.

Het confederalisme, beste vrienden, is boerenbedrog want komt in de praktijk neer op een doorgedreven vorm van het Belgisch federalisme dat we vandaag kennen en waarvoor steeds meer Vlamingen bedanken. Confederalisme is – zoals Karim Van Overmeire twee jaar geleden reeds stelde – een baxter hangen aan een lijk dat morsdood is. Is nieuwe zetels installeren in een auto die ‘perte totale’ is. Is een diamanten ring kopen voor een lief dat u heeft laten zitten.

Het is het één of het ander: ofwel zijn de Vlamingen baas in eigen huis in een onafhankelijke staat, ofwel blijft België op een of andere manier bestaan en blijven Waalse politici mee over Vlaanderen beslissen. Voor het geblokkeerde, met chantage en koehandel bij elkaar gehouden België bestaat maar één oplossing: gedaan ermee. Op naar een eigen, onafhankelijke Vlaamse staat.

En zoals dezer dagen nog maar eens bevestigd werd, is er slechts één partij die ondubbelzinnig voor dit alternatief kiest. Het Vlaams Belang mag dan wel niet meer de enige partij zijn die zegt dat België niet (meer) werkt; het is wél nog steeds de enige partij die hieruit het enige logische gevolg trekt en luidop zegt dat België moet verdwijnen!

Beste vrienden,

Op 13 juni krijgt Vlaanderen een kans die vuist te maken. Op 13 juni krijgt Vlaanderen een kans om af te rekenen met drie opeenvolgende jaren Belgische ellende. Op 13 juni krijgt de Vlaamse kiezer de kans om luid zijn protest te laten horen en de keuze te maken voor een realistisch alternatief. We zijn momenteel volop bezig met het samenstellen van de lijsten. Zoals steeds een moeilijke oefening, maar in de komende dagen komen we er mee naar buiten. De kiesstrijd zal hard zijn, kort en krachtig. Het zal alle hens aan dek zijn, van iedereen die het goed meent met Vlaanderen en onze partij. Het kan, want we hebben de beste miltanten in Vlaanderen. Ik weet dat we op u kunnen rekenen, dat ge zult gaan plakken en blijven plakken. Kortom: op 13 juni krijgt de kiezer de kans om te breken met België en te kiezen voor Vlaanderen. En kiezen voor Vlaanderen, is kiezen voor het Vlaams Belang.

Ik dank u.

Bruno Valkeniers
voorzitter@vlaamsbelang.org



Categorie: