Column

Het refrein van de tactische terugtocht.

Een column door Gerolf Annemans

Het is vrij bekend dat de N-VA in haar verhouding tot het Vlaams Belang lichte trekjes - niet van obesitas - maar van obsessie vertoont.Dat wortelt in de vanouds vrij revanchistische sfeer waarin Volksuniërs uit Antwerpen eerst lang de oppositie moesten dulden van rechtse nationalisten, daarna zagen hoe dissidenten onder leiding van Karel Dillen een eigen politieke partij oprichtten naar aanleiding van een staatshervorming, en hoe vervolgens die partij voor lange tijd de participationisten van het voorplan verdreef.Dat was een droeve zaak voor dit zelfbenoemde intellectuele milieu van “deftige mensen” voor wie het Vlaams Blok een bende “morsige broertjes” was en bleef, ook toen zijzelf met hun Volksunie terechtkwamen in het pre-socialistische bewind van Bert Anciaux. O, droefheid.

De N-VA obsessie heeft hen nu geïnspireerd om in toepassing van Clausewitz’ handboeken over militaire strategie, de politieke oorlogvoering nu te richten op het Vlaams Belang “Schwerpunkt” van de immigratieproblematiek.

Maar net als in het communautaire dossier kwamen zij ook hier in de loopgravenoorlog van het Belgische regime terecht.In plaats van een reeks wetsvoorstellen inzake immigratie, asiel en Snel-Belgwet op de agenda van de Kamer te kunnen plaatsen, werden die ofwel laconiek weggestemd ofwel begraven onder een stapel amendementen en problemen.De N-VA heeft vervolgens een tactische terugtocht uitgevoerd en is zich gaan verlagen tot een koehandeltje in de Kamercommissie Naturalisaties.Niet om het immigratieprobleem aan te pakken, maar om hun gezicht te redden.Terwijl 75% van degenen die in toepassing van de Snel-Belgwet belg worden verder ongemoeid worden gelaten, zullen de 25% die via de Kamer passeren nu even besnuffeld worden, maar niks spectaculair.Toen het Vlaams Belang enkele jaren terug begon met van op de Kamertribune criminele gevallen aan de kaak te stellen (zie bijvoorbeeld Jan Mortelmans in dit beeldfragment - klik hier - fragment start op 04:13:19), werd toen reeds beslist om ons dat pleziertje niet meer te gunnen en werd afgesproken criminelen niet meer Belg te maken, althans in de Kamer niet meer.Het was de tijd dat N-VA nog kritiekloos mee alle vreemdelingendossiers goedkeurde.

Wat er nu gebeurt, namelijk zogezegd ook afspreken dat vreemdelingen de Franse taal zullen moeten kennen en spreken (en “bereidheid” tonen – het voorbeeld is genoemd - door af en toe naar een ouderavond te gaan van de school als ze in Vlaanderen wonen), is geen “einde van de Snel-Belgwet” zoals een oververhitte Theo Francken afkondigde, maar een tactische terugtocht van de N-VA.Het is een media-manoeuvre dat natuurlijk vlijtig wordt opgepikt.De enige kans voor het Vlaams Belang om dit boerenbedrogvan VLD en N-VA te kunnen aanklagen, was tegen dit bedrog van de publieke opinie stemmen.Nu is er tenminste wat aandacht.Anders zou verdorie nog de indruk kunnen ontstaan dat ook het Vlaams Belang van oordeel was dat hier iets positiefs verandert aan de toestand. Quod non. Binnen enkele weken zullen we dat ook kunnen aantonen en ontmaskeren, statistisch en in de feiten, wanneer de volgende tienduizend vreemdelingen hier op het tapijt komen.Alle Franstaligen (dezelfden die in de andere commissies al de goedbedoelde wetswijzigingen van de N-VA blokkeren) hebben reeds aangekondigd dat zij geen enkel ernstig taalcriterium zullen toepassen en dat er dus in de praktijk niks zal veranderen en dat ook hun burgemeesters niet zullen meewerken aan iets dat zou kunnen lijken op taalkenniscontrole.Ik zal er hier met mijn geëerde lezers een pintje op verwedden dat heel de operatie niet meer weigeringen zal opleveren als het al even futiele “doekjevoorhetbloedeninburgeringsbeleid” van de Vlaamse regering.De hele kwestie roept enkel maar herinneringen op aan het aankondigings- en schoneschijnbeleid zoals we dat kennen uit de roemrijke topjaren van paars.O, arm Vlaanderen dat er telkens weer in trapt.

De tactische terugtocht is trouwens eenveel gebruikte techniek en al heel dikwijls heeft de N-VA in het algemeen en Bart De Wever in het bijzonder zich uit penibele situaties weten te redden door hem toe te passen.

Denk aan het geblunder bij de overstap van zijn (in die contreien tegenwoordig ook weer heel dik bevriende) Jean-Marie De Decker.De schade aan de operatie “kartel en lijstvorming met de CD&V” werd toen volledig opgelost door de techniek van de tactische terugtocht.
Ik denk ook met veel smaak terug aan de BHV-geschiedenis deze zomer.N-VA diende toen een voorstel in tot (uiteraard onverwijlde en onmiddellijke) door toegevingen niet bezoedelde “Vlaamse” splitsing van BHV en kondigde overal en bij iedereen die het wou horen aan dat ze ook de hoogdringendheid ervan zouden vragen. Toen gromde de PS even.Jambon ging toen naar Terzake met een “tactische terugtocht”.In het belang van het land of zoietszou het voorstel “niet meer hoogdringend” worden verklaard door de N-VA.Jambon deed zelfs beroep op de zin voor verantwoordelijkheid van Annemans om de hoogdringendheid niét te vragen.Dat deed ik natuurlijk wel.De N-VA stemde tegen de hoogdringendheid van hun eigen voorstel. En nadien werd het BHV-voorstel door de N-VA deskundig in een hele diepe schuif van de commissie Binnenlandse Zaken gemikt waarvan ze zelf voorzitter zijn. (Tiens, ik zal eens een briefje schrijven morgen aan Ben Weyts.)Tactische terugtocht.

Een van de meest magistrale voorbeelden van het gebruik van de “tactische terugtocht” als methode is natuurlijk de fameuze “NOTA De Wever”, maar daarover later meer.

Er is altijd wel wat te beleven aan dat front.Zelfs vandaag trok Bart De Wever zich “tactisch” terug uit de Slimste Mens.Zelfs dàt wist hij voor de microfoons dan nog in zijn voordeel te draaien.Het was de schuld van de media.Wat een grap !




Categorie: